*Also available in Greek below.
The Supreme Court, in Civil Appeal No. 344/2017, issued a significant judgment in which it held that the Bilateral Agreement for the Promotion and Mutual Protection of Investments between the Republic of Cyprus and the Republic of Poland became inapplicable and inoperative following the accession of both countries to the European Union (EU).
The Appellant, a citizen of the Republic of Poland, had suffered a loss of her deposits at the Laiki Bank due to what is known as the "deposit haircut" in March 2013, when her investment was reduced from almost half a million euros to just below 25,000 euros. Pursuant to Article 4 of the Bilateral Agreement, she considered the Republic of Cyprus liable to compensate her for the loss she incurred.
The critical question raised before the Supreme Court was whether Article 4 of the Bilateral Agreement was contrary to EU law and, in particular, contrary to Article 18 of the Treaty on the Functioning of the European Union (TFEU). The Supreme Court noted that, the first instance court had correctly held that if it were found that the Appellant was entitled to compensation under the Bilateral Agreement, this would result in the creation of two categories of depositors, with Polish citizens having more rights and being in a more favourable position than citizens of another EU country. This would amount to discrimination on the grounds of nationality, which is prohibited under Article 18 TFEU.
The Supreme Court in its reasoning, relied on the ruling of the case C-478/07, Budĕjovický Budvar, in which the Court of Justice of the European Union held that the provisions of international agreements concluded between two Member States cannot be applied in the relations between those two states if they are contrary to the Treaties of the EU. Furthermore, the Court referred to the obligation of Member States regarding compliance with Union law, as set out in the judgment C‐284/16, Achmea.
The Supreme Court dismissed the appeal and upheld the judgment of the first instance court that, following the accession of the Republic of Cyprus and the Republic of Poland to the EU, the Bilateral Agreement between the two countries became inapplicable and inoperative.
Πολιτική Έφεση 344/2017 - Μη Εφαρμοσιμότητα Διμερών Συμφωνιών μεταξύ Κρατών Μελών της ΕΕ
Το Ανώτατο Δικαστήριο, στην Πολιτική Έφεση Αρ. 344/2017, εξέδωσε σημαντική απόφαση με την οποία έκρινε ότι η Διμερής Συμφωνία για Προώθηση και Αμοιβαία Προστασία των Επενδύσεων μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας της Πολωνίας κατέστη μη εφαρμόσιμη και ανενεργή μετά την προσχώρηση των δύο χωρών στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ).
Η Εφεσείουσα, πολίτης της Δημοκρατίας της Πολωνίας, είχε υποστεί απώλεια καταθέσεών της στη Λαϊκή Τράπεζα λόγω του γνωστού ως «κούρεμα των καταθέσεων» τον Μάρτιο του 2013, όταν η επένδυσή της μειώθηκε από σχεδόν μισό εκατομμύριο ευρώ σε λιγότερο από 25 χιλιάδες ευρώ. Για την απώλειά που υπέστη, θεώρησε την Κυπριακή Δημοκρατία υπόλογη να την αποζημιώσει δυνάμει του Άρθρου 4 της Διμερούς Συμφωνίας.
Το κρίσιμο ερώτημα που τέθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ήταν κατά πόσο το Άρθρο 4 της Διμερούς Συμφωνίας αντιβαίνει στο δίκαιο της ΕΕ και, ειδικότερα, στο Άρθρο 18 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ). Το Ανώτατο Δικαστήριο επισήμανε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε ορθά αποφανθεί ότι εάν κρινόταν ότι η Εφεσείουσα δικαιούτο σε αποζημίωση δυνάμει της Διμερούς Συμφωνίας, αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία δύο κατηγοριών καταθετών, με τους πολίτες της Πολωνίας να έχουν περισσότερα δικαιώματα και να βρίσκονται σε ευνοϊκότερη θέση από πολίτες άλλης χώρας της ΕΕ. Αυτό θα ισοδυναμούσε με διάκριση λόγω ιθαγένειας, που απαγορεύεται δυνάμει του Άρθρου 18 ΣΛΕΕ.
Το σκεπτικό του Ανώτατου Δικαστηρίου στηρίχτηκε στη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ), και συγκεκριμένα στην υπόθεση C-478/07, Budĕjovický Budvar, στην οποία το ΔΕΕ έκρινε ότι οι διατάξεις διεθνών συμφωνιών που συνάπτονται μεταξύ δύο κρατών μελών δεν μπορούν να εφαρμόζονται στις σχέσεις μεταξύ αυτών των δύο κρατών αν είναι αντίθετες προς τις Συνθήκες της ΕΕ. Περαιτέρω, το Δικαστήριο αναφέρθηκε στην υποχρέωση των Κρατών Μελών όσον αφορά τη συμμόρφωση με το δίκαιο της Ένωσης, όπως αυτή διατυπώθηκε στην απόφαση C‐284/16, Achmea.
Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την έφεση, επιβεβαίωσε την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι μετά την προσχώρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας της Πολωνίας στην ΕΕ, η Διμερής Συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών κατέστη μη εφαρμόσιμη και ανενεργή.